Ο Λουκιανός στο έργο του «Ψευδολογιστής» αναλύει διεξοδικά την έννοια της αποφράδας ημέρας. «Πολλά πράγματα λέγουν οι Αθηναίοι ομοίως με τους άλλους ανθρώπους, αλλ' αποφράδα μόνοι αυτοί λέγουν την κακήν, κατηραμένην και απαισίαν ημέραν: Ιδού τι σημαίνει διά τους Αθηναίους η αποφράς ημέρα. Ούτε αι αρχαί λειτουργούν, ούτε αι δίκαι δικάζονται, ούτε αι ιεροτελεστίαι τελούνται και ουδέν εν γένει γίνεται εκ των αισίων».

Στην ιστορία του ευρύτερου Ελληνισμού πολλές επέτειοι έχουν σωστά χαρακτηριστεί ως αποφράδες ημέρες. Πρώτιστη αποφράδα ημέρα η άλωση της Πόλης την 29η Μαΐου του 1453. Ακόμα θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει έτσι την ημέρα κατά την οποία χάθηκε η Μικρασία με τον ξεριζωμό του Ελληνισμού το 1922.

Ειδικότερα στη σύγχρονη ιστορία του κυπριακού Ελληνισμού οι αποφράδες ημέρες πολλές. Η 30η Νοεμβρίου 1963 όταν ο τότε εθνάρχης μονομερώς έθεσε τα δεκατρία σημεία, μια ενέργεια που είχε σαν επακόλουθο τις καταστροφικές ταραχές μεταξύ των δυο κοινοτήτων. Η 15 Ιουλίου 1974 με το άφρον πραξικόπημα που έδωσε στους Τούρκους την αφορμή για τη βάρβαρη εισβολή του Αττίλα. Η 19η Ιουλίου 1974, όταν ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος προσφωνώντας τη Γενική Συνέλευση των ΗΕ είπε το μνημειώδες ότι «ο κίνδυνος εξ Ελλάδος είναι μεγαλύτερος από αυτόν εκ Τουρκίας», κάτι που μέχρι και σήμερα το επικαλούνται οι Τούρκοι για να δικαιολογήσουν την άνομή τους επέμβαση. Τέλος πάνω από όλα η 20η Ιουλίου, επέτειος της τουρκικής εισβολής που είχε σαν αποτέλεσμα την κατοχή της μισής μας πατρίδας.

Δυστυχώς όμως για μας οι αποφράδες ημέρες συνεχίζονται. Τα παθήματα δεν έγιναν δυστυχώς μαθήματα. Στην πρόσφατη ιστορία σίγουρα η 24η  Ιούλιου, όταν βροντοφωνάζαμε το ΟΧΙ ή ψηφίζαμε ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ, αποδεικνύεται η επόμενη καταραμένη ημέρα, η ημέρα που απορρίψαμε τη μόνη λύση που αποδέχθηκε και η άλλη πλευρά.

Και εκεί που νομίζαμε ότι αυτή ήταν η τελευταία και ότι πλέον θα διαχειριστούμε το εθνικό μας θέμα με σύνεση, σωφροσύνη και ρεαλισμό, ήρθε το ναυάγιο των συνομιλιών στο Crans Montana την 7η Ιουλίου 2017. Μπορεί ορισμένοι να έτρεφαν κάποιες αμυδρές ελπίδες αλλά την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη το αδιέξοδο επισημοποιήθηκε πλέον οριστικά. Με το οριστικό πλέον ναυάγιο, δυστυχώς για εμάς η ημέρα του Crans Montana μπήκε και αυτή στον κατάλογο των αποφράδων ημερών.

Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η ημέρα που ο ΓΓ μας είπε Good Luck στο βορρά και στο νότο; Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η ημέρα που επέρριψε και στη δική μας πλευρά, για πρώτη φορά, για έλλειψη πολιτικής βούλησης για λύση του εθνικού μας προβλήματος;

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το Crans Montana σήμανε το τέλος των αγώνων του λαού μας για μια επανενωμένη πατρίδα. Είτε μας αρέσει είτε όχι το ελβετικό θέρετρο θα μείνει στην ιστορία ως η απαρχή της «νέας εποχής», των «άλλων δρόμων» και της οριστικής διαίρεσης της μικρής μας πατρίδας.

Το 2004 όταν η ιστορία μας κτύπησε την πόρτα οι πλείστοι την αγνόησαν. Άλλοι όμως, σίγουρα λίγοι, είχαν το σθένος και το θάρρος να δηλώσουν παρόντες. Δυστυχώς όμως πολλοί από αυτούς, 14 χρόνια μετά, τον Ιούλιο του 2017 όταν η ιστορία και πάλι για τελευταία φορά κτυπούσε την πόρτα μας, αγνόησαν το τελευταίο κτύπημα δηλώνοντας απόντες.

Μπορεί η δική μας πλευρά, μετά τις επαφές στη Νέα Υόρκη, να δηλώνει πλήρως ικανοποιημένη και ο κ. Κοτζιάς ευτυχής, όμως όση ευτυχία και ευφορία και να νοιώθουμε το «τέλος εποχής», για το οποίο μας προειδοποιούσε ο κ. Μαυρογιάννης, έχει δυστυχώς επαληθευθεί. Μπορεί να νοιώθουμε αναβαθμισμένοι γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά για όλες αυτές τις «τελετές» των διμερών, τριμερών και πολυμερών συμμαχιών που οργανώνουμε, ή όπως θα έλεγαν οι αρχαίοι, γιατί «οι ιεροτελεστίαι τελούνται», αλλά πολύ σύντομα θα βιώσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις όπου «ούτε αι αρχαί θα λειτουργούν», ούτε «αι δίκαι θα δικάζονται», και «ουδέν εν γένει θα γίνεται εκ των αισίων».

Η ημέρα λοιπόν που ήταν η απαρχή όλων των πιο πάνω δεινών, ορθά θα μείνει στην ιστορία ως αποφράς ημέρα, δηλαδή κατά τους Αθηναίους, «κακή, κατηραμένη και απαισία».