«Το παράθυρο ελπίδας στο κυπριακό κλείνει και δεν το αντέχω», δήλωσε τις προάλλες στο κρατικό ραδιόφωνο ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Ακόμα σε μια συγκλονιστική συνέντευξη στην «Αλήθεια» ξεκαθάρισε μεταξύ άλλων ότι, «Δεν πρόκειται να συμβιβαστώ με τη μη λύση και να παραμείνω να πολιτεύομαι στη γενιά που θα ζήσει τη διχοτόμηση όχι πλέον ως de facto, αλλά ως de jure».

Μια όντως δραματική παραδοχή για το τέλμα στο οποίο περιήλθε το εθνικό μας θέμα και όλες τις καταστροφικές συνέπειες που αναμένονται. Μια κραυγή αγωνίας με πολλούς αποδέκτες. Όταν, όμως αυτά λέγονται από τον πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος τότε έχουν τεράστια σημασία. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ δεν είναι η πρώτη φορά που λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη για τις εξελίξεις στο κυπριακό. Πριν λίγο καιρό μάλιστα διαφοροποίησε τις θέσεις του από αυτές της δικής μας πλευράς δηλώνοντας ότι το «μηδέν στρατός» και «μηδέν εγγυήσεις» από την πρώτη μέρα, είναι μαξιμαλιστικές θέσεις και δεν βοηθούν στην επίλυση του κυπριακού.

Οι δηλώσεις του προέδρου του ΔΗΣΥ προκάλεσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, ποικίλες και έντονες αντιδράσεις. Οι πλείστοι, μέσω σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άρθρων στον τύπο, επικρίνουν τις δηλώσεις του και μάλιστα εκφράζουν έκπληξη για τα όσα δήλωσε.

Πραγματικά σε αυτόν τον τόπο έχουμε όντως, εδώ και πολύ καιρό, ξεφύγει. Αποκαλούμε έκπληξη τα αυτονόητα και αδιαφορούμε για τα ανιστόρητα. Ο ηγέτης του ΔΗΣΥ έθεσε τις διαχρονικές θέσεις του κόμματός του. Δήλωσε ευθυγραμμισμένος με τις πολιτικές και αξίες του κόμματος όσον αφορά το εθνικό μας θέμα. Καθηκόντως έδωσε το μήνυμα ότι οι θέσεις της παράταξης παραμένουν αναλλοίωτες. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Τήρησε τη στάση που διαχρονικά τηρούσε ο Γλαύκος Κληρίδης και που τήρησε ο Νίκος Αναστασιάδης το 2004. Τι περίμεναν από τον ηγέτη της παράταξης της λύσης και επανένωσης, να περιμένει παθητικά το τέλος εποχής; ή να αλληθωρίζει προς άλλους δρόμους;

Κάποιοι άλλοι πιο προχωρημένοι, κυρίως του απορριπτικού μετώπου, έτρεξαν να χαρακτηρίσουν τις δηλώσεις Νεοφύτου ως διαφωνία με τις θέσεις της δικής μας πλευράς, υπεραμυνόμενοι μάλιστα τις ενέργειες του ΠτΔ. Όλοι αυτοί που το 2004 αναθεμάτιζαν τον ΠτΔ και τον παρουσίαζαν ως τον ηγέτη της όποιας λύσης, τον μειοδότη που κατήγγειλε την πατρίδα του στην ΕΕ, αναθεματίζουν τώρα τον Αβέρωφ Νεοφύτου γιατί τόλμησε να πει τις πικρές αλήθειες.

Ο άνθρωπος είπε χωρίς περιστροφές ότι δεν μπορεί να πολιτεύεται σε μια διχοτομημένη πατρίδα. Μια αλήθεια που κανονικά θα έπρεπε να ήταν βίωμα για όλους τους πολιτικούς μας. Δυστυχώς, όμως, τραγικό θα έλεγα, οι πιο πολλοί μόνο σε συνθήκες διατήρησης του στάτους κβο θα μπορούσαν να πολιτεύονται. Αντέχουν μια χαρά αυτά που δεν αντέχει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Άλλωστε οι πολιτικές τους καριέρες στα τετελεσμένα της εισβολής και στα δεινά της μαρτυρικής μας πατρίδας κτίστηκαν.

Ο ηγέτης του ΔΗΣΥ τόλμησε και είπε τα αυτονόητα τη στιγμή που άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα περιμένοντας παθητικά το τέλος των αγώνων του κυπριακού ελληνισμού. Εκτός, όμως, του πρόεδρου θα πρέπει και οι άλλοι της κομματικής ηγετικής πυραμίδας καθώς και ιστορικά στελέχη να πάρουν θέση. θα πρέπει να καταλάβουν ότι έρχεται η ώρα που θα κληθούν να απαντήσουν σε καυτά και βασανιστικά ερωτήματα για το πώς φτάσαμε στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Το τροπάριο ότι, «Για όλα φταίει μόνο η τουρκική αδιαλλαξία» δεν πείθει πλέον. Ειδικότερα άνθρωποι της ηγεσίας που προέρχονται από την Αμμόχωστο θα πρέπει να απαντήσουν στους Αμμοχωστιανούς γιατί η βουβή πόλη χάθηκε για πάντα.

Έρχεται η ώρα που θα πρέπει να ξεκαθαρίσει το αφήγημα των διαμειφθέντων στο Crans Montana. Ο καιρός των παλινδρομήσεων, των υπεκφυγών και των ήξεις αφίξεις θέσεων έχει παρέλθει. Τα διάφορα πολιτικά καμώματα, τα μικροκομματικά παιχνίδια και οι προσωπικές ατζέντες μπορεί να είναι κατανοητά, όταν πρόκειται για επιμέρους πολιτικές. Όταν, όμως, μιλούμε για χαμένες πατρίδες όλα αυτά είναι εθνικά και ηθικά απαράδεκτα, καταδικαστέα και θα καταγραφούν από την ιστορία με τα πιο μελανά χρώματα. Έρχεται πολύ σύντομα η στιγμή που ο καθένας θα πρέπει να λογοδοτήσει για αυτά που έκανε αλλά και για αυτά που αν και μπορούσε, δεν έκανε.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ προσπαθεί. Χρειάζονται, όμως, πολλοί για να ανοίξει, έστω και την υστάτη, μια χαραμάδα ελπίδας. Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη.