Ανοικτή επιστολή προς Πρόεδρο, Υπουργούς και βουλευτές, στέλνει αγανακτισμένη πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία καταγγέλλει τις Δημοτικές Αρχές για την παραμέληση τετράποδων, αφήνοντας τα να λιμοκτονούν. 

Στην καταγγελτική της επιστολή περιγράφει τον Γολγοθά που περνούν οι εθελοντές φιλόζωοι και την αντιμετώπιση που έχουν από τους αρμοδίους σε σχέση με τα «κοπρόσκυλα» που αποκαλούν κάποιοι, τα οποία παραπέμπονται για ευθανασία

ΑΥΤΟΥΣΙΑ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αξιότιμοι κύριοι,
Απορώ πραγματικά γιατί γράφω αυτό το γράμμα, καθώς δύσκολα πιστεύω θα φτάσει ποτέ κοντά σας, ωστόσο, κάποιες φορές η απελπισία μάς οδηγεί στο να κάνουμε σπασμωδικές και ανούσιες κινήσεις. Παρ’ όλα αυτά, εύχομαι κάποια στιγμή να φτάσει κοντά σας, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Σε εσάς που δήθεν ορκιστήκατε να μας προστατεύετε και να αγωνίζεστε για το καλό της χώρας μας.
Σήμερα, κύριοι έφθασα στα όρια μου, στην απελπισία. Σε εκείνη τη στιγμή της απόγνωσης που δεν ξέρεις αν θες πιο πολύ να ουρλιάξεις ή να κλάψεις, σε εκείνη τη στιγμή που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσεις να κάνεις όσα κάνεις. Βλέπετε, για εσάς είμαι η άγνωστη Χ, όπως και για πολλούς άλλους, τόσο εγώ, όσο και πολλοί άλλοι φιλόζωοι εθελοντές. Ναι, κύριοι, θα σας μιλήσω για κατοικίδια ζώα, για σκύλους και γάτους, για τετράποδα πλάσματα τα οποία εσείς φαίνεται να αγνοείτε ότι υπάρχουν καν σε αυτή τη χώρα.
Η επιστολή αυτή δεν είναι απειλή, είναι προειδοποίηση, προειδοποίηση ότι είμαστε όλοι στα όρια μας και αν εμείς κύριοι σταματήσουμε να ασχολούμαστε τότε σας το υπογράφω ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κάθε γωνιά, κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος θα πνίγεται στα αδέσποτα.
Λίγες μέρες πριν, και ενώ βρισκόμουν στο σπίτι με 39 πυρετό, να προσπαθώ να ετοιμαστώ για τον γάμο του ξαδέρφου μου, προσπαθούσα ταυτόχρονα να βρω λύση για ένα κουτάβι που κινδύνευε να πεθάνει. Ένα άρρωστο μικρό κουτάβι, το οποίο έπρεπε να πάει γιατρό, κάποιος να πληρώσει γι’ αυτό και στη συνέχεια να βρει σπίτι για να πάει. Και έψαχνα για ώρες κάποιον να μπορεί να το αναλάβει. Για ώρες. Και κανείς δεν μπορούσε. Και ενώ όλοι έψαχναν κάποιον. Κανείς. Κανείς δεν μπορούσε. Κανείς! Όχι γιατί δεν ήθελαν, αλλά γιατί κανείς δεν μπορούσε!
Γιατί, ενώ δεν είμαστε λίγοι, είμαστε αρκετοί, ίσως και πολλοί για τα μεγέθη της Κύπρου, είμαστε όλοι γεμάτοι, από αδέσποτα. Από σκυλιά που έπρεπε να είναι δική σας ευθύνη και ξαφνικά έγινε δική μας. Από σκυλιά που ψάχνουν για ένα σπίτι. Σκυλιά και γατιά που ψάχνουν μια οικογένεια. Σκυλιά και γατιά που ψάχνουν μια ευκαιρία για να μην πεθάνουν στους δρόμους από πείνα, από ασθένειες, από δηλητηριάσεις, από αυτοκίνητα, από σφαίρες… Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος. Σημασία έχει πως ο δρόμος και η ζωή τους ως αδέσποτα δεν είναι λύση και ενώ είναι ευθύνη σας, έγινε ευθύνη μας το να βρούμε λύσεις.
Φέρνω ως παράδειγμα τη μικρή κουταβούλα, γιατί γι' αυτήν βρήκαμε λύση. Λύση δεν βρήκαμε για τη μαμά με τα 8 κουτάβια που παραμένει σε ένα χωριό που απειλούν να τη σκοτώσουν. Λύση δεν βρήκαμε για τα εκατοντάδες σκυλιά που είναι σε κλουβιά Δήμων και που σε λίγες μέρες σύμφωνα με τη νομοθεσία, που δεν λέτε να αλλάξετε, θα πάνε για ευθανασία. Υγιέστατα σκυλιά τα οποία θα πεθάνουν γιατί εσείς είστε ανίκανοι να βρείτε άλλες λύσεις για να ελέγξετε τους πληθυσμούς και η εύκολη λύση είναι η ευθανασία, προγράμματα τα οποία λειτούργησαν στο εξωτερικό αλλά εμείς είμαστε ανώτεροι! Λες και είμαστε Θεοί και αποφασίζουμε ότι ένας σκύλος επειδή βρέθηκε στον δρόμο πρέπει να πεθάνει!
Λύση δεν βρήκαμε για τα καταφύγια που παρακαλούν για τροφές, καθημερινά. Σε μια χώρα που ενώ θα έπρεπε το πολύ να έχει ένα καταφύγιο ανά πόλη έχει δεκάδες καταφύγια, δεκάδες φιλοζωικές, εκατοντάδες εθελοντές που έχουν υπό την προστασία τους δεκάδες και εκατοντάδες σκυλιά. Και όλα πεινάνε! Και μέχρι σήμερα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Τώρα που όλοι γονατίσαμε ποιος θα μας βοηθήσει; Ξέρετε τι σημαίνει να καταντάς ικέτης για να τους βρεις τροφές; Για να τους παρέχεις τα απαραίτητα;
Λύση δεν βρήκαμε για τις αποικίες γάτων που δέχονται καθημερινά βάρβαρα κτυπήματα από περαστικούς. Ξέρετε τι σημαίνει να πηγαίνεις καθημερινά να ταΐσεις πάνω από 200 γάτους, τους οποίους οι εθελοντές φροντίζουν με δικά τους έξοδα, στειρώνουν κ.τ.λ. και να βρίσκεις γατιά κτυπημένα και σκοτωμένα από ανθρώπους; Μαζικά δηλητηριασμένα; Να μαζεύεις καθημερινά μια ντουζίνα γατάκια από τα σκουπίδια; Τα οποία πρέπει να ταΐσεις με το πιπερό, να μεγαλώσεις, να τους δώσεις μια ευκαιρία να ζήσουν. Ή μήπως πρέπει κατά τη γνώμη σας να γίνουν και αυτά ευθανασία;
Θα μπορούσα κύριοι να σας γράψω πολλά, για όλες τις περιπτώσεις που σήμερα ήρθαν στην προσοχή μας. Αλλά δεν μπορώ, δεν έχω τον χρόνο, την υπομονή, τις αντοχές!
Βλέπετε, σχόλασα στις 6. Ήρθα σπίτι μου, τάισα και φρόντισα τα 14 ζώα μου και την αποικία με γάτους που ταΐζω. Καθάρισα τα ζώα που έχω υπό την ευθύνη μου, άλλοι πήγαν σε καταφύγια να καθαρίσουν, άλλοι έτρεξαν σε κτηνιάτρους κ.τ.λ. Μίλησα στα τηλέφωνα για ζώα που βρέθηκαν. Μίλησα με άλλους εθελοντές για άλλα που περιμένουν βοήθεια. Κοινοποίησα άλλα που πεθαίνουν σε κλουβιά Δημοτικών Αρχών που έπρεπε να τα φροντίζουν και όμως λιμοκτονούν και τέλος προσπάθησα να βρω σπίτι σε γατάκια που είναι υπό την ευθύνη μου... και εκεί που ήμουν έτοιμη για μπάνιο, γύρω στις 11 το βράδυ πήρα άλλο μήνυμα για άλλο σκυλάκι που είναι στο δρόμο. Και εκεί γονάτισα! Να το πάρουμε πού; Να το αναλάβει ποιος; Με ποια λεφτά; Και μετά; Μετά ποιος θα το υιοθετήσει; Που δεν φτάνει δεν έχουμε υιοθεσίες, δεν φτάνει δεν βρίσκουμε σπίτια, έχετε και τη φαεινή ιδέα να προσπαθείτε να περάσετε νόμο με όριο σκύλων σε οικίες! Και σας ρωτώ, τα υπόλοιπα 100.000 που αναμένουν σπίτια άμα περάσετε τέτοιο νόμο τι θα τα κάνουμε; Ευθανασία; Επειδή οι κύριοι των Δήμων βαριούνται να κάνουν τη δουλειά τους;
Να τα στείλουμε και εκείνα εξωτερικό; Ξέρετε πόσες χιλιάδες ζώα στέλνουμε στο εξωτερικό; Ισως οι κτηνιατρικές υπηρεσίες να μπορούν να σας διαφωτίσουν. Ξέρετε ότι δίνονται €50.000 διαιρεμένα σε 21 φιλοζωικές τον χρόνο και μόλις φέτος σας πληρώσαμε €125.000 για TRACES; Παίρνετε χρήματα από τις τσέπες των ίδιων των εθελοντών και κοιμάστε ήσυχα τα βράδια αρνούμενοι να σκεφτείτε έστω τη μειώση του κόστους!
Έτσι, βιαστικά έγραψα αυτή την επιστολή, από την οποία απουσιάζουν πολλά που θα έπρεπε να σας πω, αλλά κύριοι ούτε 100 σελίδες δεν είναι αρκετές για να σας τα πω! Και τώρα, αντί για μπάνιο θα συνεχίσω να προσπαθώ μαζί με άλλους να βρούμε λύση για άλλα 20 που πάνε για ευθανασία σε λίγες μέρες και για άλλα γατάκια που βρέθηκαν πάλι στα σκουπίδια… Μέχρι αύριο που θα προκύψουν άλλα!
Σας προσκαλώ όμως για ένα καφέ στο σπίτι μου να τα πούμε από κοντά, στο σπίτι φίλων εθελοντών, στα σπίτια όλων μας! Που πια δεν έχουμε έπιπλα να καθίσουμε. Που κάθε γωνιά κρύβει από ένα σκύλο ή γάτο. Που δεν έχουμε χρήματα για να φάμε εμείς γιατί φροντίζουμε αυτά που έπρεπε εσείς να φροντίζετε!
Κύριοι, αυτή η επιστολή δεν είναι απειλή! Είναι προειδοποίηση! Είμαστε όλοι στα όρια μας! Και πραγματικά αδιαφορώ αν κάποιοι θα πουν ασχολούμαστε με τους κοπρόσκυλους, αδιαφορώ αν έχετε άλλες προτεραιότητες κ.τ.λ. Περιμέναμε αρκετά χρόνια! Είναι καιρός να μας ακούσετε και να κάνετε κάτι πριν κάνουμε εμείς!
Και να θυμάστε ο ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα! Εμείς μάλλον δεν έχουμε ούτε για δείγμα!
Με αγανάκτηση,
Εβίτα Χαραλάμπους
ΥΣ. Sent και ας μην γίνει τίποτα...