Πολλές φορές, βλέπουμε αθλητές που καθ’ όλη τη διάρκεια της αθλητικής τους πορείας βρίσκονται ανάμεσα σε ένα δίπολο που σχετίζεται με τη ψυχική τους δύναμη: όλα ή τίποτα, υπερπροσπάθεια ή εγκατάλειψη. 

Το γεγονός αυτό συχνά οφείλεται στην εσωτερική πίεση που βιώνουν αυτοί οι αθλητές για να αποδείξουν την ικανότητά τους. Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι η μεγάλη ανάγκη απόδειξης της ικανότητας είναι τελικά αποτελεσματική, καθώς αυτό είναι που οδηγεί τους αθλητές να ξεπερνούν τον εαυτό τους, για να πειστούν ότι είναι ικανοί. Είναι όμως πράγματι έτσι; 

Το πρόβλημα είναι ότι η μεγάλη ανάγκη απόδειξης της ικανότητας συχνά οφείλεται στο ότι βαθειά μέσα τους οι αθλητές αυτοί μπορεί να μη νιώθουν πραγματικά ικανοί. Έτσι, βρίσκονται σε μία διαρκή πάλη με τον εαυτό τους προσπαθώντας να τον πείσουν ότι αξίζουν, και αντί να τον έχουν ως σύμμαχο στην προσπάθειά τους, καταλήγουν να τον έχουν ως αντίπαλο.  

Οι αθλητές αυτοί, μπορεί πράγματι σε ένα δύσκολο αγώνα, να προσπαθήσουν με κάθε τρόπο για τη νίκη για να αποδείξουν ότι είναι ικανοί και να τα καταφέρουν. Σε έναν όμως άλλο αγώνα μπορεί να μην προσπαθήσουν καθόλου, ώστε υποσυνείδητα να μπορέσουν να αποδώσουν την ήττα τους σε αυτό, δηλαδή στην μη προσπάθεια, και όχι στην έλλειψη ικανότητας. 

Έτσι, είναι πιθανόν ένας αθλητής να καθησυχάζεται στο ότι «αν είχε προσπαθήσει θα κέρδιζε» και «αν είχε προπονηθεί όσο ο αντίπαλος, θα τα είχε καταφέρει σίγουρα καλύτερα». Βέβαια, η επίδοση ενός αθλητή εξαρτάται και από πολλούς άλλους παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι και τα κίνητρα που έχει σε διαφορετικές περιστάσεις.

Είναι λοιπόν σημαντικό για έναν αθλητή, να μη βάζει τον εαυτό του σε «παγίδες» που τον οδηγούν κάθε φορά ένα βήμα μπροστά και δύο βήματα πίσω, αλλά να πιστέψει πραγματικά στον εαυτό του, να μην το βάζει κάτω όσες δυσκολίες και αν έρθουν, να βλέπει καθαρά τις αδυναμίες του και να προσπαθεί να τις ξεπερνά βάζοντας στόχους που εξαρτώνται και ελέγχονται από τον ίδιο. Μια «αποτυχία» δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως αποτυχία όταν έχει κάτι να διδάξει. Επομένως, το σοφότερο που μπορεί να κάνει ένας αθλητής είναι να την αποδεχτεί (και όχι να δικαιολογείται για αυτήν) και να συνεχίσει σταθερά προς την εκπλήρωση των στόχων του.

Θάλεια Παναγή
Αθλητική και Συμβουλευτική Ψυχολόγος
Επιστημονική Συνεργάτιδα στο Πανεπιστήμιο UCLan Cyprus

23602277-1676795465684286-1408539842-n.jpg