ΕΙΝΑΙ κάποιες απόψεις ή θέσεις που διαβάζοντάς τις σου προκαλούν πολλές απορίες. Κάποιοι θα τις χαρακτηρίσουν σοβαρές, κάποιοι άλλοι όχι. Κάποιοι θα γελάσουν, κάποιοι θα προβληματιστούν.

ΠΑΜΕ στο υπουργείο Άμυνας. Προχθές στη διάρκεια τελετής ο υπουργός Άμυνας τίμησε / βράβευσε διάφορους εθνοφρουρούς, ξέρετε γιατί; Για συστηματική χρήση του Σχεδίου Δωρεάν Διακίνησης με λεωφορεία. Δηλαδή οι φαντάροι αυτοί όταν βγαίνουν με άδεια πηγαίνουν στα σπίτια τους όχι με ιδιωτικά αυτοκίνητα (ίσως και να μην έχουν), αλλά με λεωφορεία που ενοικιάζει η Εθνική Φρουρά.

ΜΠΡΑΒΟ στα παιδιά, αλλά έχω την άποψη ότι για να τιμηθεί κάποιος πρέπει να κάνει κάτι το αξιόλογο, κάτι που να εκτιμηθεί από την κοινωνία. Δεν λέω να κάνει μια ηρωική πράξη, αλλά μια πράξη άξιας τιμής / εκτίμησης, όπως για παράδειγμα να σώσει κάποιον που κινδύνεψε η ζωή του ας πούμε από πυρκαγιά, να συλλάβει με κίνδυνο της ζωής του ένα ληστή που μπήκε στο σπίτι μιας ηλικιωμένης για να τη ληστέψει, τέτοια. Και όχι γιατί διακινείται δωρεάν με το λεωφορείο του στρατού.

ΑΛΛΑΖΩ ΘΕΜΑ. Διαβάζω από μακροσκελές άρθρο του ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ Τάκη Χατζηγεωργίου, για την κρίση στην παιδεία: «Κλείνω εκφράζοντας απεριόριστο θαυμασμό στους ανθρώπους της παιδείας που άοκνα και με άπειρες ώρες εργασίας, πέρα απ’ αυτές που φαίνονται, καταθέτουν όλο τους τον εαυτό για τα παιδιά της Κύπρου».

ΝΑΙ, ΚΑΛΑ διαβάσατε. Ο κ. Χατζηγεωργίου θαυμάζει απεριόριστα τους εκπαιδευτικούς γιατί εργάζονται άπειρες ώρες αλλά εμείς οι υπόλοιποι δεν το εκτιμούμε. Δηλαδή, όποιος ισχυρίζεται ότι οι εκπαιδευτικοί εργάζονται τέσσερα – πέντε σαραντάλεπτα την ημέρα, ότι κάθονται δύο μήνες το καλοκαίρι, δεκαπέντε μέρες το Πάσχα, άλλες τόσες τα Χριστούγεννα, πολλές θρησκευτικές αργίες, τοπικές αργίες κοκ, είναι άδικος. Και λασπολόγος. Γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι εκπαιδευτικοί μας εργάζονται άπειρες ώρες και μετά το σχολείο και το καλοκαίρι και το Πάσχα και τα Χριστούγεννα και στις σχολικές αργίες. «Κουνόσhυλλοι» είμαστε όλοι εμείς οι χιλιάδες του ιδιωτικού τομέα που έχουμε μόνο δεκαπέντε άντε είκοσι μέρες άδεια το χρόνο και στη διάρκειά τους δεν κάνουμε τίποτε.

ΤΡΙΤΟ ΘΕΜΑ. Ο κ. Λουκάς Παπαντωνίου, διευθυντής της Τεχνικής Σχολής Αγίου Λαζάρου Λάρνακας, σε άρθρο του γράφει μεταξύ άλλων: «Ως παιδαγωγοί και κοινωνικά πρότυπα, θα μείνουμε προσηλωμένοι στο ιερό μας καθήκον, στην αγωγή του παιδιού, όπου εξάλλου υπήρξαμε διαχρονικά ταγμένοι. Θα επικεντρωθούμε με μεγαλύτερο ζήλο στην πνευματική, στην ψυχική και στη σωματική καλλιέργεια του μαθητή, ώστε να ενταχθεί ως ολοκληρωμένος άνθρωπος στο κοινωνικό σύνολο».

ΣΩΣΤΟΣ ο κ. Παπαντωνίου, αυτός είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών, αλλά έχω μια απορία: Σωστή αγωγή των παιδιών είναι να τα μάθεις ότι η λέξη «παπαριές» που είπε στη Βουλή ο συνάδελφός του και αντιπρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ Παντελής Νικολαΐδης είναι ευγενική και όχι του πεζοδρομίου; Αν ναι, σημαίνει πως αν κάποιος μαθητής πει του καθηγητή την ώρα του μαθήματος, «συγνώμη κύριε, αλλά λες παπαριές», θα είναι κόσμιος και θα πρέπει να βραβευθεί; Άλλη απορία: Γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας εκπαιδευτικός να σχολιάσει τη λέξη αυτή του κ. Παντελή Νικολαΐδη; Ούτε ένας!