Σε μια από τις πολλές εγκυκλίους που κυκλοφόρησαν τελευταίως για το καλό της Παιδείας μας, οι εκπαιδευτικοί – συνδικαλιστές «σημειώνουν εμφαντικά, ότι πρώτιστος και μέγιστος στόχος είναι να μην επηρεαστούν, κατά το δυνατό, τα παιδιά από τα όποια μέτρα θα αποφασιστούν». 

Τα παιδιά, όπως προσθέτει η εγκύκλιος, «θα διδαχθούν το καλύτερο μάθημα ζωής από τους δασκάλους και τις δασκάλες τους, μαθαίνοντάς τα να διεκδικούν με αποφασιστικότητα και δυναμισμό το δίκαιό τους όταν αυτό πλήττεται και καταπατείται».

Σύμφωνα με τα μέτρα που πρώτιστο και μέγιστο στόχο έχουν να μην επηρεαστούν τα παιδιά (τα παιδιά και τα μάτια σας),  οι διευθύνσεις και το προσωπικό των σχολείων δεν θα προχωρήσουν σε οποιεσδήποτε ενέργειες ή διαδικασίες που σχετίζονται «με το σχολικό πρόγραμμα, την κατανομή τάξεων και μαθημάτων, τον έλεγχο και τη διανομή βιβλίων και γραφικής ύλης στις τάξεις» κ.α.

Τα παιδιά, λοιπόν, δεν θα επηρεαστούν γιατί οι δάσκαλοι (και όχι οι «δασκάλοι», κατά που μας κούφαναν το τελευταίο διάστημα) το καθήκον τους θα το κάνουν. Θα περιοριστούν στο διδακτικό τους ρόλο, θα ανέβουν στην έδρα και θα αρχίσουν μάθημα όπως προστάζει η δουλειά για την οποία πληρώνονται. Δεν θα καταρτίσουν ωρολόγιο πρόγραμμα, δεν θα κατανέμουν τάξεις και μαθήματα και δεν θα δώσουν στα παιδιά τα βιβλία και τη γραφική ύλη επειδή αυτά είναι εξωδιδαχτική δραστηριότητα. Αυτό που τους ενδιαφέρει και είναι υποχρέωσή τους είναι να βρεθούν στην έδρα και να προχωρήσουν στην άσκηση του διδαχτικού έργου τους, ίσως σε άδεια θρανία. Θα αρχίσουν να διδάσκουν μαθητές «το καλύτερο μάθημα της ζωής». Αλλά οι μαθητές δεν θα ξέρουν ποια είναι η τάξη τους, ποιο είναι το τμήμα τους και ποιο το μάθημά τους, δεν θα έχουν βιβλία, δεν θα ξέρουν τους δάσκαλούς τους, δεν ξέρουν τους συμμαθητές τους. Θα κτυπήσει το κουδούνι και ο καθένας θα κάνει ότι νομίζει. Αν θα κτυπήσει το κουδούνι, διότι είναι και αυτό μια εξωδιδαχτική δραστηριότητα και οι δάσκαλοι απέχουν από εξωδιδαχτικές δραστηριότητες. Αλλά δεν κάνουν απεργία.  

Υ.Γ. Στην ίδια εγκύκλιο οι εκπαιδευτικοί συνδικαλιστές καταγγέλλουν πως «με ανοίκειο και προσβλητικό τρόπο επιχείρησαν (ποιοι;) να πλήξουν με δηλώσεις, δημοσιεύματα και ανακοινώσεις την αξιοπρέπεια, το ήθος, τον επαγγελματισμό, τη φιλοτιμία, την εργατικότητα του εκπαιδευτικού κόσμου».

Όμως, ποίαν έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;