ΑΡΓΗΣΕ Ο ΔΗΣΥ αλλά μίλησε: «Τις τελευταίες βδομάδες η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί με μεγάλη υπομονή τα όσα διαδραματίζονται στο χώρο της εκπαίδευσης και ειδικότερα τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Τα συμπεράσματα πλέον είναι ξεκάθαρα: Οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών δημιουργούν την εντύπωση ότι, κρατώντας υπό ομηρεία 120 χιλιάδες μαθητές και επενδύοντας στην αγωνία των γονιών τους, αυτό που πραγματικά επιδιώκουν είναι να εξευτελίσουν την πολιτεία και να στείλουν το μήνυμα ότι αυτοί κυβερνούν τον τόπο. Την ίδια ώρα κρατούν υπό ομηρεία και τις χιλιάδες των φιλότιμων και ευσυνείδητων εκπαιδευτικών, που πείστηκαν ότι στόχος της προσπάθειας ήταν η προστασία του δημόσιου σχολείου, την στιγμή που είναι πλέον πασιφανές ότι ο διάλογος που πραγματικά ενδιαφέρει τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων δεν αφορά τη μεταρρύθμιση στην παιδεία».

Η ΠΙΟ ΠΑΝΩ ανακοίνωση του ΔΗΣΥ εκδόθηκε την περασμένη Κυριακή. Άργησε, αλλά εκδόθηκε. Και είναι σωστή: Πίσω από τη σκληρή γραμμή των εκπαιδευτικών είναι το ΑΚΕΛ. Το οποίο κατάφερε να τους ελέγξει πλήρως και να τους δίνει γραμμή για δυναμικά μέτρα.

ΣΤΟΧΟΣ του ΑΚΕΛ και των εκπαιδευτικών δεν είναι να εξευτελίσουν την πολιτεία, όπως λέει ο ΔΗΣΥ. Αλλά τον ίδιο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και λίγο πολύ τα κατάφεραν. Κατάφεραν να τον πείσουν να τους δεχτεί προσωπικά ο ίδιος δύο φορές στο Προεδρικό, για οκτώ και πλέον ώρες, να συμφωνούν σε μέτρα για λύση της κρίσης και φεύγοντας από το Προεδρικό να πετάνε τη συμφωνία στον κάλαθο των αχρήστων. Στην ουσία πέταξαν δύο φορές στον κάλαθο των αχρήστων τον πρόεδρο Αναστασιάδη και το κύρος του.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ με τους συνδικαλιστές εκπαιδευτικούς είναι πραξικόπημα κατά του προεδρικού θεσμού. Πουθενά στον κόσμο, ούτε και στο βασίλειο των Ζουλού, δεν παρατηρείται τέτοιος εξευτελισμός του προεδρικού θεσμού, του προέδρου της Δημοκρατίας δηλαδή. Τους είδε την πρώτη φορά ο πρόεδρος, για τέσσερεις ολόκληρες ώρες. Συμφώνησαν και φεύγοντας από το Προεδρικό οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί πέταξαν τη συμφωνία στα σκουπίδια. Πρώτος εξευτελισμός. Ξαναζήτησαν συνάντηση με τον πρόεδρο, ο πρόεδρος τους δέχτηκε και πάλι στο Προεδρικό, πάλι συμφώνησαν, αλλά και πάλι φεύγοντας από το προεδρικό οι συνδικαλιστές πέταξαν τη συμφωνία στα σκουπίδια. Δεύτερος εξευτελισμός.

ΤΩΡΑ οι εκπαιδευτικοί ζητούν τρίτη συνάντηση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θέλουν να τον εξευτελίσουν και τρίτη φορά. Θα τα καταφέρουν; Θα δείξει. Εκτός και αν ο πρόεδρος επιτέλους «σταθεί στον πούντον του» και τους απαντήσει ξεκάθαρα: «Στο Προεδρικό δεν θα ξαναπατήσετε».

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Έχω μια απορία: Οι συνδικαλιστές των εκπαιδευτικών οργανώσεων που πρόσκεινται στο ΔΗΣΥ, της Αλλαγής και της ΠΑΔΕΔ, δεν έχουν γλώσσα; Δεν μιλούν; Εδώ και δύο μήνες που ξέσπασε η κρίση, μιλούν μόνο οι συνδικαλιστές του ΑΚΕΛ και κάποιοι άλλοι αναρχομανείς. Οι ηγέτες της Αλλαγής και της ΠΑΔΕΔ, που είναι οι μεγαλύτερες εκπαιδευτικές οργανώσεις, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Γιατί; Συμφωνούν με τους ΑΚΕΛικούς; Ή είναι φοβιτσιάρηδες και δεν τολμούν να εκφράσουν άποψη;