Στη προσωπική του ζωή ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει ότι θέλει! Είναι ένας κανόνας απαράβατος που δεν χωρεί καμίας αμφισβήτησης. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί  ο καθένας από εμάς να εκθέτει και να προσβάλλει τον όποιο συνάνθρωπο του αλλά ούτε και έχει τέτοιες συμπεριφορές που να προκαλεί το δημόσιο αίσθημα!

Βέβαια η ελευθερία της βούλησης του ανθρώπου εμπερικλείεται και στην ίδια τη χριστιανική πίστη!

Δεν νοείται άνθρωπος που να μην μπορεί να κινείται και να ενεργεί σύμφωνα με τα δικά του θέλω και τις δικές του ανάγκες.

Τι θεωρείται όμως προκλητικό;

Που είναι τα όρια και ποιός τα θέτει;

Τι είναι αυτό που μπορεί να προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα;

Δικαιούται άραγε ένα δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα από το χώρο της πολιτικής να συμπεριφέρεται με ένα ιδιαίτερο  τρόπο στη προσωπική του ζωή ,που πιθανό να μην  είναι και τόσο κόσμιος, και που πιθανό, να απέχει από τη λεγόμενη κοινή λογική;

 Είναι δυνατό ένα πολιτικό πρόσωπο να βγαίνει στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις και να προσπαθεί από τη μια, να διαμορφώσει άποψη στο ευρύτερο κοινό ,πάνω σε θέματα που έχουν να κάνουν με την  οικονομία την παιδεία ,ακόμα και για το εθνικό θέμα και από την άλλη να συμπεριφέρεται όπως να είναι και ότι να είναι, στη προσωπική αλλά και δημόσια ζωή του;

Πως διαμορφώνεται άραγε η λέξη «ήθος» στις μέρες μας;

Πως την εκλαμβάνει άραγε τη λέξη αυτή κάποια μερίδα ανθρώπων που βρίσκονται στη εξουσία ,και  που πιθανό αυτή να τους μέθυσε με αποτέλεσμα να τους τρελάνει και να τους αποπροσανατολίσει από τη ουσία του ρόλου τους αλλά και της αποστολής τους;

Υπάρχει τελικά, πολιτικό ήθος;

Άραγε έχει διαγραφεί από τα δεφτέρια και τα λεξικά τους και κατά συνέπεια και από τον εγκέφαλο τους;

Πόσο πειστικός γίνεται ένας πολιτικός για αυτά τα οποία ρητορεύει από έδρας ,και από την άλλη να διατάζεται έρευνα για αδικήματα που πιθανό να διέπραξε;

Θα ισχυριστεί κάποιος ότι ο πολίτης έχει κοντή μνήμη και εύκολα ξεχνά!

Θα ισχυριστεί κάποιος ότι επειδή ζούμε σε μια φαλλοκρατική κοινωνία ισχύει αυτό που λέει και το τραγούδι «είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω»…

Aν πάλι ζούσαμε σε μια μητριαρχική κοινωνία θα ταίριαζε το άσμα «..όπως πας σε λίγα χρόνια βαλεντίνα ,θα φορέσεις παντελόνια..»

Αυτό όμως που δεν γνωρίζω πραγματικά είναι αν μέσα σ αυτό το κυκεώνα της διαφθοράς της διαπλοκής του παραλογισμού από ανθρώπους που εκλέγει ο ίδιος ο πολίτης, να έχει ως διαχειριστές του δικού του μέλλοντος αλλά και των παιδιών του, το να έχει ο/η όποιος/α που ασχολείται με τη πολιτική, άστατη προσωπική ζωή, είναι τελικά επιλήψιμο!

Φτάσαμε πια στο σημείο να κάνουμε αποδεκτό αυτό που δεν μας σκοτώνει …

Φτάσαμε στο σημείο να πληρώνουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά με χρήματα και συναισθήματα και μάλιστα χωρίς να αντιδρούμε τις παραξενιές του κάθε «μαυρομμάτη»!

Αυτό ίσως να είναι και το δικό μας ήθος…καραγκιόζικο!!!

Ίσως τα καρακιοζλίκκια να μας αρέσουν …όπως και τα παναύρκα!