Νοιώσαμε τα Άγια Πάθη και βαδίσαμε σε δρόμους  πολύ μοναδικούς για να φτάσουμε αισίως στο λαμπρό μήνυμα της Ζωηφόρου Ανάστασης του Ιησού…

Βιώσαμε τον Επιτάφιο θρήνο και το «ώ γλυκύ μου έαρ..»  μυρίσαμε την άνοιξη ,την αφουγκραστήκαμε στο μεγαλείο της και αισθανθήκαμε την αναγέννηση της φύσης …

Απολαύσαμε την ύλη και νοιώσαμε περισσότερο «άνθρωποι» …!!

«Δώσαμε»τα χέρια και ευχηθήκαμε τα καλύτερα …, προσπαθώντας  ταυτόχρονα να σπάσουμε τα εσωτερικά μας αδιέξοδα ..!

Έχουμε αδιέξοδα και ας μην τα αντιλαμβανόμαστε …

Έχουμε τα τις ανασφάλειες μας και ας νομίζουμε ότι διάγουμε ζωή χαρισάμενη…

Νομίζουμε ότι ξεπεράσαμε αυτό τον ίδιο τον θάνατο…

Και όμως …

Είμαστε θνητοί και πεπερασμένοι ως άνθρωποι ,και ας το αγνοούμαι συνειδητά , γιατί απλά έτσι μας βολεύει!

Οι άνθρωποι έχουμε ημερομηνία λήξης …

Και φαντάζει πολύ παράξενο …γιατί ημερομηνία λήξης έχουν μόνο τα συσκευασμένα τρόφιμα!

Δεν είμαστε όμως… τρόφιμα ….μπορεί όμως να χαρακτηριστούμε «τρόφιμοι» ενός απέραντου παγκόσμιου τρελοκομείου…

Με πολέμους που ανακαλύψαμε τελευταία αλλά που μέσα στη καθημερινότητα μας δεν ασχοληθήκαμε ότι ο πόλεμος στη Συρία διαρκεί εδώ και χρόνια και απαριθμεί 400000 τόσους νεκρούς ..

Ασχοληθήκαμε κατά καιρούς και μέσω του φβ ,και γράψαμε μάλιστα ,μια λεζάντα οίκτου για αυτούς που αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή κυνηγημένοι σε μια βάρκα που στη πορεία ανατράπηκε κάπου λίγο πριν τον «παράδεισο» ..

Και το αποτέλεσμα το πτώμα του παιδιού στη παραλία, να γίνεται viral στο διαδίκτυο …

Και τα δάκρυα να τρέχουν ως ποτάμια στα συντρίμια μια ανύπαρκτης συνείδησης για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν, και να  ανεχόμαστε σιωπηρά το δράμα τους, κοιτάζοντας μόνο, ότι εμείς «είμαστε καλά»..!

Θορυβηθήκαμε από την επίθεση των λεγόμενων συμμάχων που «πασχίζουν» για το διεθνές  δίκαιο πάνω σε επιλεκτική βάση …

Ως να είναι η πρώτη φορά , ως να είναι η τελευταία!

Κατά τα άλλα αντιδρούμε γιατί στο πλαινό κάθισμα του παιδιού μας βρίσκεται ένα παιδί που άφησε το σπίτι του ,την κουλτούρα του , τα παιγνίδια του ,τους φίλους του …και ήρθε εδώ στη πατρίδα μας για να « αλλοιώσει» αυτό το οποίο μάθαμε ως κακομαθημένοι «μαθητές» μιας κοινωνίας όμορφης μα και παράξενης !!!!

Ενοχλεί η απάθεια και η προσπάθεια της επιβολής των δικών μας ανασφαλειών μέσα από τις καθημερινές μας συμπεριφορές….προς τον συνάνθρωπο μας!

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν ακολουθούσαμε βήμα με βήμα την πορεία του Θεανθρώπου …

Αυτού που εξαγόρασε τις αμαρτίες του κόσμου και οδηγήθηκε στο Πάθος και στην Σταύρωση..

Αυτού που θυσιάστηκε για να πικραθεί ο Άδης και να φωτίσει ακόμα και τις ψυχές εκείνων που δεν πρόλαβαν εν ζωή να γνωρίσουν τον Θεάνθρωπο με την περισσή αγάπη ,την ταπείνωση , την διάκριση ..την δικαιοσύνη!

Τον Άνθρωπο που ένοιωσε την εγκατάλειψη από όλους …αλλά άντεξε!

Αυτόν που ένοιωσε τη δύναμη του όχλου ,όπως και σήμερα, όπως  τον βιώνει ο καθένας μας ….

Χωρίς πολλή σκέψη ..

Ανεβάζουμε στα ύψη τον διπλανό μας και την ίδια στιγμή τον καταγκρεμίζουμε στο απύθμενο κενό..

Και πορευόμαστε στο χρόνο και στα social media!

Ζούμε με λίγα λόγια στην εποχή…του τίποτε!

Το μόνο ενθαρρυντικό οι «πραγματικές» εποχές του χρόνου, αυτές που δίνουν  χρώμα στη καθημερινότητα…

Το άρωμα του Επιταφίου ….

Και η επικράτηση της ζωής ,επί του οποιουδήποτε θανάτου, σωματικού και πνευματικού!!