Θέλω να γράψω , να εκφραστώ….

Θέλω να πάρω τη ρεβάνς από τα κατεστημένα με το να προσπαθήσω να  εξηγήσω ότι όλα στη ζωή είναι δανεικά..

Ποιος νοιάζεται θα πεί κάποιος …

Ποιος ασχολείται με αυτά την στιγμή που όλοι σχεδόν είμαστε μέλη αυτού του κατεστημένου…

Και το καυχόμαστε ! Μας αρέσει να γινόμαστε συνένοχοι στο σύστημα το οποίο γίνεται αποδεκτό ..

Χωρίς ενοχές….χωρίς αιδώ…

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στη τρέλα…και ας ήταν μόνο στο τραγούδι ..

Η πραγματικότητα σκληρή καθημερινή !

Και πορευόμαστε αγνοώντας τον αληθινό και  ουσιαστικό τρόπο που θα μας οδηγήσει λίγο πιο πέρα από τα σκάνδαλα των τουρκοκυπριακών περιουσίων ,πιο πέρα από την αλαζονεία της εξουσίας, πιο πέρα από τον φαύλο κύκλο που μας έκλεισε το σύστημα μέσα!

Προεδρικές εκλογές ..και πάσης Κύπρου…και άπαντων των υποψηφίων ….

Η αποχή να κάνει εκκωφαντικό θόρυβο ….

Και όλοι να βάζουν ωτοασπίδες…

Μπορεί και από ακριβά υλικά γιατί έτσι το επιβάλλει το σύστημα…

Και το μιαλό να πορεύεται …

Στην αναμονή μιας αίθουσας όπου εκεί υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να ζήσουν …

Με ανοικτά μάτια και αυτιά δεκατέσσερα για να πάρουν ένα θετικό σχόλιο από το γιατρό….

Με πρόσωπα χλωμά και με το κεφάλι καλυμμένο με το ρούχο που υποδηλοί το αυτονόητο ..

Δεν θα ισοπεδώσουμε τώρα και τα πάντα….άλλο τα καθημερινά ,το κυνήγι της εξουσίας, η επιθυμία για πλουτισμό θεμιτό η αθέμιτο, και άλλο η μοναχική πορεία του θαλάμου χημειοθεραπειών…

Οι δύο όψεις ενός νομίσματος που εμείς οι άνθρωποι τις πιο πολλές φορές θέλουμε να έχουμε μόνο τη μία…

Τι τραγικοί στα αλήθεια που είμαστε…

Ακολουθούμε τη Χαλιμά που σταμάτησε να μιλά με τα παιδιά γιατι αυτά τώρα έχουν ισχυρή και πιο ανθρώπινη προσέγγιση …

Τα παραμύθια μας συναρπάζουν ως κοινωνία ,μας βγάζουν από τη πραγματικότητα που δεν παραδεχόμαστε…

Το κόκκινο φάρμακο εισχωρεί στο οργανισμό ….μέσω μιας τεράστιας σύριγγας …

Ο άνθρωπος που διεκπεραιώνει την διαδικασία ίσως να είναι και ο μοναδικός που νοιώθει το πόνο και την ανησυχία του ασθενή…

Βλέπει καθημερινά τέτοια περιστατικά αλλά δεν φτάνει σε καμμιά περίπτωση στην απομυθοποίηση του πόνου…

Ψυχικού και σωματικού…

Ο Πινόκιο παραδίπλα όρθιος, κλέβει τη παράσταση και χαμογελά ψεύτικα και πικραμένα αλλά με τη μύτη να μη μεγαλώνει ….

Ως και αυτός καταλαβαίνει …αυτά που δεν καταλαβαίνουμε στη καθημερινότητα …

Τα απόρρητα έγγραφα ,τα σκάνδαλα, οι σωτήρες υποψήφιοι της Δημοκρατίας της Κύπρου…

Οι άνθρωποι που παίρνουν την τύχη των άλλων στα χέρια τους και αποφασίζουν …

Πρέπει να απολυθείς….!!!!

Πρέπει να απολογηθείς στη εξουσία…

Αυτά τα πρέπει που βγαίνουν μέσα από την απόσταση του ανθρώπου από τα συναισθήματα του ….

Και το φάρμακο να τελειώνει σε λίγο …

Μετράμε ακόμα μία σε δεκαπέντε μέρες και τελειώνουν τα δύσκολα….

Πέρασε και σήμερα το τετράωρο….

Βάζουμε το σάλι …και φεύγουμε ….

Πάμε να παραμυθιαστούμε έξω …

Με τη Χαλιμά …

Αυτά …

Αποτέλεσμα της ασυγκράτητης φαντασίας μου….

ΥΓ. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις εντελώς τυχαία!