Τα συναισθήματα ,τις σκέψεις ,αυτά τα οποία χαλούν τον άνθρωπο και αυτά τα οποία τον διορθώνουν…

Είναι αλήθεια όμως ότι αυτά που βλέπει και σκέφτεται η νύχτα τα βλέπει η μέρα και αδιαφορεί και τα παραμερίζει ως να θέλει να απαλλαγεί από τις ευθύνες της…

Κάτω από το φως των αστεριών στη απόλυτη ησυχία της νύχτας…

Με αρώματα της νύχτας που συγκλονίζουν και που ανατρέπουν κάθε τι το οποίο συναντά η μέρα ..

Με τα φώτα των δρόμων να φωτίζουν τις σκληρές απόμακρες γωνιές του χώρου αλλά και της ψυχής!

Ώρα τρείς…

Και το μυαλό να ταξιδεύει ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς και αυτό να γίνεται αβάσταχτο και βασανιστικό γιατί η λέξη όρια δεν υπάρχει …

Τα όρια καθορίζουν και ορίζουν συμπεριφορές και συναισθήματα..

Τούτη τη στιγμή όχι …

Άλλωστε δεν τα χρειάζομαι…

Άς ξεφύγω μια στιγμή από νόρμες και ενοχλητικά πρέπει …

Ας αισθανθώ άνθρωπος μια και είμαι μόνος… ώρα τρεις..

Τα μεγάλα ερωτηματικά για την Άρτεμη που κυνηγούσε τη ζωή έχοντας ένα ροζ μπουλουκάκι για συντροφιά…

Για τις δύσκολες ώρες του αγώνα της και όχι της ανέμελης ζωής που έπρεπε να είχε…

Για τους γονείς ,για την αγάπη τους ….για το μοναχικό δρόμο τους…

Για τον όποιο γονιό…. για την όποια Άρτεμη… για τον όποιο δρόμο που είναι μοναχικός,  έτσι και αλλιώς ανεξάρτητα αν η τεχνολογία προχώρησε και λέμε δεν είμαστε πια μόνοι, εν τούτοις τώρα είμαστε πιο μόνοι από ποτέ!

Προσπαθώ να ζωγραφίσω στον έναστρο ουρανό ένα μεγάλο γιατί….

Με τη σκέψη …με τη πράξη!!,

Αδυνατώ γιατί το σύμπαν είναι απέραντο και δεν το φτάνω να το κλείσω όλο στα χέρια μου …

Μου ξεφεύγει η σημαντική λεπτομέρεια ….η αδυναμία μου ,η ανθρώπινη μου αδυναμία να μπορώ να ελέγχω τα πάντα…..

Και όμως …αυτή είναι διαπίστωση μόνο για τους λίγους …

Οι περισσότεροι χαθήκαμε στη ζάλη της εξουσίας της δόξας της ευημερίας του ζαμανφουτισμού και των ψευδαισθήσεων …

Ασχολούμαστε με τα ανούσια μηνύματα της κάθε δήθεν επώνυμης  κατινιάς αρσενικής ή θηλυκής που τα σημερινά social media τα θεωρούν συγκλονιστικά και που αφορούν τον πόνο του διπλανού…

Του διπλανού …γιατί και τα ελάχιστα εκατοστά που μας χωρίζουν από αυτόν γίνονται χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση από το πρόβλημα του ….

Διακρίνω στο βάθος του ορίζοντα την πούλια και τον αυγερινό …

Διακρίνω το πρώτο φως…

Ξημερώνει παράξενα, τριγυρνώντας στην ερημιά του ανύπαρκτου δρόμου… αλλά υπομένοντας την ελαφριά ψυχρούλα του πρωινού…

Υπομένω γιατί  αυτή την στιγμή κάποιοι βρίσκονται στη βαρυχειμωνιά των γεγονότων που δεν επέλεξαν….

Ξημερώνει όμως …

Ξημερώνει και εκεί όπου επικρατεί αυτή τη στιγμή  ο πόνος ….αλλά και η χαρά…

Καμία διάκριση …ξημερώνει για όλο το κόσμο…

Η πριγκίπισσα ανατολή  με τα ροζ χρώματα θα δώσει το βιαστικό της παρόν από τη γη και θα φύγει σύντομα χωρίς να ρωτήσει κανένα…

Το πέρασμα της θα επιτρέψει στον ήλιο τον ηλιάτορα να την διαδεχθεί για να φωτίζει και να καθοδηγεί πάντα εμάς..

Τους Ανθρώπους…