Εξήγγειλε το ταμείο για τους κουρεμένους ο υπουργός οικονομικών, προικίζοντάς το, ως πρώτο βήμα, με 25 εκατομμύρια μέσω συμπληρωματικού προϋπολογισμού για το 2017 τον οποίο ενέκρινε χθες το υπουργικό συμβούλιο.

Της Χριστίνας Μαύρου

Η κυβέρνηση αξιοποιεί το εθνικό ταμείο αλληλεγγύης που συστάθηκε το 2013, προς μερική και σταδιακή αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι κουρεμένοι καταθέτες της πρώην Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου με υποχρεωτική μετατροπή των καταθέσεων σε μετοχές.

Εκτός μένουν οι κάτοχοι αξιόγραφων. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2018, το κράτος θα προσδιορίσει το ύψος της επόμενης δόσης στο Ταμείο, ενώ θα εξετάσει και το ενδεχόμενο παραχώρησης κρατικής περιουσίας.

«Ξεκαθαρίζω ότι δεν τίθεται ζήτημα ανάληψης νομικής ευθύνης από το κράτος ή καταβολή αποζημίωσης. Πρόκειται για σχεδιασμό που στοχεύει στη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής», σημειώνει ο Υπουργός Οικονομικών. 

Το ταμείο, θα ενεργοποιηθεί μόνο όταν συγκεντρώσει επαρκές αποθεματικό, και τότε θα καταρτιστεί σχέδιο, με συγκεκριμένα κριτήρια, κοινωνικά, οικονομικά και νομικά, που θα καθορίζει ποιος θα πάρει τι. 

«Δεν θεωρούμε ότι θα είχε νόημα ένα σχέδιο των 25 εκατομμυρίων αφού οι απώλειες είναι πολύ πιο μεγάλες. Γι` αυτό θα φροντίσουμε και θα εργαστούμε έστω σε μεσοπρόθεσμο, μακροπρόθεσμο ορίζοντα να διευρύνουμε κατά πολύ τις οικονομικές δυνατότητες αυτού του ταμείου, εξετάζοντας αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας που θα προσθέσει δια μιας πολύ μεγάλη οικονομική δυνατότητα και τότε θα έχει νόημα ο σχεδιασμός του τρόπου κάλυψης των συμπολιτών μας».

Το κούρεμα, με τη μορφή που τελικά επιβλήθηκε, έγινε με νόμο του κράτους, με νομοσχέδιο που είχε ετοιμαστεί το 2012 και τέθηκε ενώπιον της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας τον Ιανουάριο του 2013, ωστόσο εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα ήταν αναπόφευκτο και οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα ήταν ακόμα πιο οδυνηρή, ξεκαθάρισε ο Χάρης Γεωργιάδης.

«Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι το μέτρο της διάσωσης με ίδια μέσα επέφερε υπέρμετρο οικονομικό κόστος σε μερίδα συμπολιτών μας. Θεωρούμε ότι αυτή είναι η μόνη εφικτή προοπτική, έστω και αν δεν επιφέρει άμεση θεραπεία».