Η κύρια αιτία που οδηγεί μεγάλο αριθμό νέων σε αδιέξοδο είναι σίγουρα η ίδια η αγορά εργασίας, «η οποία έχει κορεστεί σε συγκεκριμένους τομείς και δεν επιτρέπει την είσοδο νέων υποψηφίων, με τη ζήτηση να είναι υπερβολικά περιορισμένη και την προσφορά υπερβολικά αυξημένη».

Δεν είναι λίγοι πάντως κι εκείνοι οι οποίοι, βλέποντας ότι το πτυχίο δεν είναι αρκετό για μία θέση εργασίας, σκέφτονται να αφήσουν τον τόπο κατοικίας τους και να μεταναστεύσουν σε άλλη πόλη ή χώρα ή ακόμα και να καταφύγουν σε ένα δεύτερο πτυχίο. Οι περισσότεροι όμως, επειδή δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου, ψάχνουν να βρουν μία οποιαδήποτε δουλειά για να καλύψουν τα έξοδά τους. Έτσι δεν προκαλεί έκπληξη η διαπίστωση ότι ταυτόχρονα αυξάνεται και ο αριθμός αυτών που αναγκάζονται να εργαστούν σε θέσεις χαμηλής εξειδίκευσης όπως σερβιτόροι και ταμίες.

Η δυσαρμονία αυτή θα μπορούσε ν’ αποδοθεί είτε στο ότι το μαζικό πανεπιστήμιο των μεταπολεμικών χρόνων έφτασε σε κάποιο ανώτατο όριο, είτε στο ότι η ίδια η οικονομία έφτασε σε κάποιο αντίστοιχο κατώτατο όριο, εξ αιτίας της αδυναμίας παραγωγής ικανών και εξειδικευμένων θέσεων εργασίας, ώστε να τους απορροφά. Δεδομένης της συνεχόμενης μείωσης των παραγωγικών θέσεων εργασίας στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και της αντικατάστασής τους από θέσεις εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών, θα λέγαμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται από τη μεριά της οικονομίας και όχι από τη μεριά του πανεπιστημίου.

Η απόγνωση των νέων ανέργων φτάνει στο σημείο να επιστρατεύουν εκτός από το βιογραφικό τους σημείωμα και τη φαντασία, προκειμένου να βρουν δουλειά. Χαρακτηριστικά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης μελέτης του διεθνούς δικτύου ευρέσεως εργασίας, όπου διαπιστώθηκε ότι το 2016 οι υποψήφιοι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν ανορθόδοξους τρόπους για να ξεχωρίσουν από τους συνυποψηφίους τους.

Οι σημερινοί νέοι έχουν πολλά προβλήματα.  Η επαγγελματική αποκατάσταση τους, οι τρόποι ψυχαγωγίας, η αναζήτηση τρόπων επαφής μεταξύ τους, η συμβολή τους στη διαμόρφωση της νέας κοινωνίας, την οποία επιθυμούν να είναι καλύτερη, πιο ευαίσθητη, δημιουργική και αξιοκρατική, είναι μερικά από τα προβλήματα των σημερινών νέων. 

Ως κοινωνία έχουμε υποχρέωση να προχωρήσουμε στις αναγκαίες παρεμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη της Χώρας μας. Να ζητήσουμε απο το κράτος θέσεις εργασίας για τους νέους της. Να καταλάβουν ότι η Κύπρος χάνει κάθε μέρα τους νέους της. Νέοι που αποτελούν τη χρυσή ελπίδα και το μέλλον του τόπου μας.

Είναι η ώρα να δώσουμε στους νέους μας τη δυνατότητα και την ευκαιρία να δημιουργήσουν και να καθορίσουν με πίστη και ιστορική συνείδηση τις εξελίξεις και τη ποιότητα ζωής που επιθυμούν για το παρόν και το μέλλον τους μέσα απο την εργασία αλλά και την εμπλοκή τους στα κοινά. Είναι η ώρα οι νέοι μας να εκφράσουν και να ικανοποιήσουν τις νεανικές τους ανησυχίες, να υλοποιήσουν τα οράματά τους και να φωτίσουν τα όποια αδιέξοδά τους μέσα από το πρίσμα των φρέσκων ιδεών και τη δημιουργική ανταλλαγή απόψεων.

Θέλουμε οι νέοι μας να μη ζουν με ψευδαισθήσεις, με αόριστες επιδιώξεις και τοποθετήσεις, αλλά να προτάξουν τη δύναμή τους, να προτάξουν την ορμή τους δημιουργικά.

Αν αναλογιστεί κανείς την φυγή τόσων νέων ανθρώπων στο εξωτερικό είναι σαν ψαλίδισμα των προσδοκιών αυτού του τόπου, είναι λες και ακρωτηριάζουμε το μέλλον της κοινωνίας μας γιατί κάθε νέος άνθρωπος που χάνεται, χάνεται μαζί και μια ελπίδα αυτού του τόπου...

Χρύσανθος Η.Σαββίδης

Εκπαιδευτικός