Το ότι οι προεδρικές εκλογές του 2018 είναι οι σημαντικότερες της σύγχρονης ιστορίας μας αυτό είναι ένα γεγονός και δεν τυγχάνει αμφισβήτησης από κανέναν.

Όλες οι αποφάσεις των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας που προέρχονταν απο τον δημοκρατικό χώρο του κέντρου είχαν ως στόχο και σκοπό να εξυπηρετήσουν και να υπηρετήσουν τον ελληνισμό του μαρτυρικού αυτού νησιού.

Να ξεκινήσω από το οικονομικό θαύμα που πέτυχε η διακυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού μετά την βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974, να συνεχίσω με την αίτηση για ένταξη στην ευρωπαϊκή οικογένεια που κάποιοι περηφανεύονται σαν να είναι δικό τους επίτευγμα και άλλοι το παρουσιάζουν ως την διέξοδο για λύση του Κυπριακού. Όταν εμείς το πράτταμε κάποιοι δεν υπήρχαν και κάποιοι δεν είχαν την διορατικότητα για να αντιληφθούν τα πολλαπλά οφέλη αυτής της ένταξης.

Όταν εμείς πρωτοστατούσαμε κατά του σχεδίου Ανάν με τον αείμνηστο και μακαριστό Τάσσο Πάπαδόπουλο άλλοι προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να πείσουν τον Κυπριακό λαό να συνυπογράψει την καταδίκη του. Σκεφτήκατε τι θα γινόταν αν το Σχέδιο ΑΝΑΝ γινόταν πραγματικότητα;  Σκεφτήκατε ότι το σχέδιο αυτό θα καταδίκαζε τις επόμενες γενιές των συμπατριωτών μας να βρίσκονται κάτω από τη συνεχή και μόνιμη απειλή της Τουρκίας; Σκεφτήκατε γιατί οι Τούρκοι το δέχθηκαν και μανιωδώς θέλουν να το επαναφέρουν;

Πετύχαμε με την οικονομική πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου να εντάξουμε την Κυπριακή Δημοκρατία στην ευρωζώνη και να γλιτώσουμε τα χειρότερα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.Το επίτευγμα αυτό είναι μεγάλο γιατί ας μην ξεχνούμε ότι το 2003 παραλάβαμε μια οικονομία με τεράστια ελλείμματα και παραδώσαμε μια οικονομία με πεντακόσια εκατομμύρια πλεόνασμα.

Πετύχαμε να ανατρέψουμε το αρνητικό κλίμα μετά το δημοψήφισμα του 2004 με την συμφωνία της 8ης Ιουλίου και θέσαμε το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις.

Η καταγραφή ορθών πολιτικών αποφάσεων που πάρθηκαν από τους ηγέτες του κέντρου που υπηρέτησαν την Κυπριακή Δημοκρατία μπορούν να γεμίσουν ένα σωρό τόμους.

Διανύουμε σήμερα μια κρίσιμη καμπή όσον αφορά στην πολιτική πορεία του τόπου μας. Είναι σαφές ότι οφείλουμε να είμαστε συσπειρωμένοι και να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα με την απαιτούμενη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Το πλέον σημαντικό ζητούμενο ήταν και εξακολουθεί να είναι το γεγονός ότι ως άνθρωποι που ασχολούμαστε με την πολιτική οφείλουμε να  προσεγγίζουμε τα πολιτικά ζητήματα με περισσότερη  σοβαρότητα, ειλικρίνεια, ευθυκρισία αλλά και να θέτουμε το Κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις.

Το Κυπριακό για όσους ξέχασαν είναι πρωτίστως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Η Τουρκία εισέβαλε το 1974, άρπαξε τη μισή πατρίδα, σκότωσε, βίασε, λεηλάτησε περιουσίες και μετακίνησε βιαίως πέραν των 210.000 ανθρώπων. Σε παρόμοια περιστατικά όπως της Βοσνίας τα αντίστοιχα εγκλήματα δικάσθηκαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Ενώ εμάς στην Κύπρο τίποτα !!

Ο στρατός κατοχής επιπλέον εδώ στο μαρτυρικό αυτό νησί έφερε σημαντικό αριθμό εποίκων από την Τουρκία και τους εγκατέστησε με αποτέλεσμα πολλοί Τουρκοκύπριοι να φύγουν και άλλαξε έτσι την δημογραφική σύσταση του νησιού. Η λύση που σχεδιάζεται, λυπάμαι που το λέω, δεν προβλέπει αποχώρηση των παρανόμων εποίκων. Βεβαίως και θέλουμε λύση, βεβαίως και θέλουμε να δούμε την επανένωση να γίνεται γεγονός αλλά όχι με εποίκους άσχετους με το νησί.

Δεν πρέπει με τίποτα να αποδεχθούμε νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και παγίωση των εποίκων.

Στο κεφάλαιο της ασφάλειας πρέπει να είναι σαφές ότι πρέπει να τελειώσουμε με το σύστημα των εγγυήσεων, γιατί είναι αναχρονιστικές. Οι εγγυήσεις ένα πράγμα  εξυπηρετούν, το παρεμβατικό δικαίωμα από πλευράς τους. Τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής θα πρέπει να φύγουν πρίν εφαρμοστεί η τυχόν συμφωνία. Επίσης θα πρέπει μέσα από διαπραγματεύσεις να διασφαλίζεται η εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου.  

Εάν κατανοήσουμε και αντιληφθούμε ότι η συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η ασπίδα μας τότε να είστε σίγουροι ότι εξ ορισμού λύνονται πολλά προβλήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η Κυπριακή Δημοκρατία μας κράτησε ζωντανούς στην Τουρκοανταρσία του 1963, μας κράτησε ζωντανούς το 1974 μετά την τουρκική εισβολή, μας κράτησε ζωντανούς το 1999 με το χρηματιστήριο, μας κράτησε ζωντανούς το 2004 με το απαράδεχτο σχέδιο ΑΝΑΝ, μας κράτησε ζωντανούς το 2013 με το κούρεμα καταθέσεων. Θέλουμε και άλλα να μας συμβούν για να διαπιστώσουμε την ισχύ και την δύναμη που μας εξασφαλίζει στο παγκόσμιο στερέωμα;

Γι’ αυτό και βασική αρχή της Νέας Στρατηγικής του Νικόλα Παπαδόπουλου για την Κυπριακή Δημοκρατία και τη λύση του Κυπριακού, είναι η ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ξεκάθαρη διασφάλιση της συνέχειας της, στο πλαίσιο συμφωνίας για το κυπριακό.

Τέλος θα πρέπει εμείς οι πολίτες, να μπορούμε να κρίνουμε σωστά και να στηρίζουμε αυτούς που με ανιδιοτέλεια πασχίζουν γι' αυτό τον τόπο και ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι ένας απο αυτούς.

Ο Χρύσανθος Η. Σαββίδης είναι μέλος Εκτελεστικού γραφείου ΔΗ.ΚΟ.