Όταν, μπροστά στις προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο εγκατάλειψης του κυπριακού από τη διεθνή κοινότητα και τοποθέτησης του προβλήματός μας στο χρονοντούλαπο των Ηνωμένων Εθνών, προτάσσεται η θέση ότι δεν αποδεχόμαστε αυτή τη λογική, περιμένει κανείς ότι επιτέλους έγινε αντιληπτή η σημασία του χρόνου και η ανάγκη εξεύρεσης επειγόντως λύσης. Πολύ αισιόδοξη, όμως, η προσδοκία.

Με κάθε σοβαρότητα και εμφανή οργή γράφεται πως «δεν αποδεχόμαστε τη λογική που  εσχάτως προωθείται με εκβιαστικό τρόπο, ‘για τελευταία ευκαιρία’ στο κυπριακό», για να προστεθεί: «Κανένα διεθνές πρόβλημα που δημιουργεί εστίες έντασης δεν μπορεί να μπει στο χρονοντούλαπο των Ηνωμένων Εθνών. Δεν νομιμοποιείται να πράξει τούτο ο Διεθνής Οργανισμός, έστω κι εάν το θέμα συζητείται εδώ και τέσσερις και πλέον δεκαετίες. Δεν μπορεί να ληφθεί τέτοια απόφαση, έστω κι εάν ασκούνται πιέσεις από τους συνήθεις υπόπτους για να κλείσει το κυπριακό όπως-όπως. Είναι προφανές πως η προβολή σήμερα του γνωστού και επαναλαμβανόμενου σεναρίου γίνεται στα πλαίσια της άσκησης πιέσεων προς τη Λευκωσία, για να αποδεχθεί μια συμφωνία άψε-σβήσε. Το εκβιαστικό αυτό παιχνίδι το έχουμε βιώσει πολλές φορές στο παρελθόν. Το βιώνουμε και τώρα από διάφορους παράγοντες  εντός και εκτός Κύπρου».

Αυτό που βιώνουμε και έχουμε βιώσει και στο παρελθόν, είναι ότι στο χρονοντούλαπο δεν είναι τα Ηνωμένα Έθνη που θα βάλουν το κυπριακό. Τα Ηνωμένα Έθνη διαφωνούν με την τοποθέτηση του κυπριακού στο χρονοντούλαπο και είναι ακριβώς για αυτό το λόγο που επιδιώκουν και προσπαθούν να δώσουν λύση έστω και τώρα. Στο χρονοντούλαπο θα βάλουν το κυπριακό όλοι αυτοί οι κήρυκες του μακροχρόνιου, που δεν επείγονται, δεν βιάζονται, δεν βλέπουν τις αλλαγές και τις μεταμορφώσεις που φέρνει ο χρόνος, που κάθε προσπάθεια για να βγει το κυπριακό από το χρονοντούλαπο, οδύρονται και καταγγέλλουν πως θα μας το λύσουν στο άψε σβήσε και όπως όπως. Αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Διεθνής Οργανισμός, έστω κι εάν το θέμα συζητείται εδώ και τέσσερις και πλέον δεκαετίες, πρέπει να φροντίσει να συζητείται για άλλες τέσσερις και πλέον δεκαετίες. Όλοι αυτοί που πρέπει επιτέλους να δώσουν μια απάντηση στο ερώτημα που δήθεν τους βασανίζει: Τελικά, τι τους ενοχλεί; Το χρονοντούλαπο ή το άψε σβήσε;