Ένα ανάλαφρο πέταγμα του γλάρου σε μια φωτογραφία που τράβηξα ο ίδιος σε κάποιες δύσκολες στιγμές κάπου στο Λονδίνο, με έκανε να σταματήσω να απολαμβάνω τον ήχο της βροχής αλλά και το τρόπο που έπεφτε στη γη και τη φιλούσε με πάθος ,σχηματίζοντας εκείνες τις στιγμιαίες φουσκαλίδες , συμπληρώνοντας με μεγάλη μαεστρία ένα κομμάτι του ίδιου παζλ που ονομάζεται θεία δημιουργία…

Ένα ανάλαφρο πέταγμα του γλάρου που μου θύμισε την απόλυτη ελευθερία που δεν έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να την αισθανθεί παραμένοντας εγκλωβισμένος στα πρέπει και τα μη.

Ζήλεψα ειλικρινά…

Θέλησα για μια στιγμή να ξεφύγω από αυτά τα οποία καθορίζει το σύστημα των ψεύτικων  δεσμεύσεων .

Θέλησα για λίγο να είχα τη δύναμη να εκφράσω τη δική μου αλήθεια..

Αυτή την αλήθεια που φοβάται η εξουσία ,αυτή την αλήθεια που την κρύβει ως εφτασφράγιστο μυστικό μέσα της, γιατί απλά θέλει να κρατιέται εκεί ,ψάχνοντας αυτούς τους «ειδικούς» ή καλύτερα περισσότερο ευέλικτους ,που την προσκυνούν !

«Ζήλεψα» την αλήθεια ενός λευκού γλάρου που η έννοια των λέξεων όπως την καθορίζουν οι άνθρωποι δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο για αυτόν. Γιατί απλά δεν μιλά την σκληρή γλώσσα των ανθρώπων !

Ο γλάρος ανοίγει τα φτερά του και πετά ψηλά χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να φοβηθεί…

Τολμά να συγκρουστεί με τον άνεμο …

Τολμά στη βροχή ακάλυπτος ..

Τολμά να μην «πάει» με τα νερά κανενός…

Τολμά να σε δει κατάμουτρα την ώρα που τον φωτογραφίζεις και του «κλέβεις» την ομορφιά του ή καλύτερα την μοιράζεσαι στιγμιαία…

Η αλήθεια του γλάρου!

Το ανάλαφρο πέταγμα του γλάρου δεν έχει να κάνει με λεγόμενες (α)   χρηστές διοικήσεις αλλά ούτε και ανασφαλείς συμπεριφορές των ανθρώπων …

Ίσως έπρεπε να ήταν έτσι και η φυσική συμπεριφορά μας!

Αδυνατούμε να συλλογιστούμε ελεύθερα ,έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς με τον εαυτό μας που απαγορεύουν να πούμε όχι στη χυδαιότητα των καιρών και των ανθρώπων!

Είμαστε δεσμευμένοι με κομματικά κατεστημένα ,με «δικούς» μας και «δικούς» τους…

Ως να είμαστε από διαφορετικούς πλανήτες! Ως να επιδιώκουμε να θέλουμε να απολαμβάνουμε μόνοι μας την ματαιότητα των πρόσκαιρων φιλοδοξιών μας…

Και πλάθουμε στο μυαλό μας αγγελίες θανάτου για συνανθρώπους μας που είναι απολύτως υγιείς ..αλλά που έκαναν το μέγα σφάλμα να διεκδικήσουν δημοκρατικά την όποια θέση…!

Τους «πεθαίνουμε» για να «ζήσουμε» εμείς ακόμα πιο μίζερα!

Σκέψεις, εν μέσω πολλών λευκών γλάρων , που δεν τρομάζουν να κατέβουν στο χαμηλό ύψος του ανθρώπου και να ζητήσουν λίγο ψωμί με αντάλλαγμα την απαθανάτιση της στιγμιαίας ομορφιάς τους πάνω σε  μια φωτογραφία!

Σκέψεις που με κάνουν να «ζηλεύω» ακόμα περισσότερο την έννοια της ελευθερίας όπως αυτή  γράφτηκε σ ένα ετοιμόρροπο  τοίχο από παιδιά ,όπως αυτή που το ανάλαφρο πέταγμα του γλάρου την κάνει πιο εντυπωσιακή, γιατί η κίνηση που την «προδίδει» δεν μπορεί να καταγραφεί πουθενά με λόγια!

Μόνο με πράξη!