(α) ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ μια από τις τελευταίες αντιπροτάσεις των εκπαιδευτικών προς την κυβέρνηση. Αυτή με την πίστωση. Δηλαδή να τους πιστωθεί την επόμενη σχολική χρονιά ο επιπλέον χρόνος που θα εργαστούν αυτή τη χρονιά, ως επίσης και οι απαλλαγές τους που θα μειωθούν. Αν δηλαδή δεχτούν να παραχωρήσουν φέτος τη μια διδακτική ώρα την εβδομάδα που τους ζητά η κυβέρνηση, αυτή η ώρα να τους πιστώνεται και να τους επιστραφεί το χρόνου. Με αυτή την τακτική, θα έρθουν οι εκπαιδευτικοί του χρόνου και θα απαιτήσουν να απαλλαγούν από τα μαθήματα για αρκετές μέρες, το σύνολο δηλαδή των απαλλαγών που θα χάσουν φέτος ως και των επιπλέον ωρών που θα εργαστούν. Και αυτή η γελοιότητα οι εκπαιδευτικοί λένε (τι λένε; Μας έχουν κουφάνει!) ότι θα αναβαθμίσει το δημόσιο σχολείο. Και ότι ο αγώνας τους δεν είναι περί χρημάτων αλλά γι’ αυτή την αναβάθμιση. Το τραγικό είναι πως κάποιοι δημοσιογράφοι πίστεψαν ότι «ου περί χρημάτων είναι ο αγώνας τους» και αρθρογραφούν υπέρ των αιτημάτων τους.

(β) Η ΙΣΤΟΡΙΑ με τους συνεργάτες του Προεδρικού είναι η κορύφωση της γελοιότητας των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Προσωπικά συμφωνώ πως ήταν λάθος η απόφαση για εργοδότηση και άλλων δημοσιογράφων στο Προεδρικό, από την άλλη όμως η οργίλη θέση της αντιπολίτευσης, που οδήγησε στη ματαίωση των προσλήψεων, ότι για τις θέσεις αυτές πρέπει να θεσπιστούν κριτήρια, αποτελεί το άκρων άωτον της υποκρισίας. Εδώ και χρόνια τα κόμματα και της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης είναι πρωταγωνιστές ενός σκανδάλου, αυτού με τους δικούς τους συνεργάτες. Εν μια νυχτί αποφάσισαν πως πρέπει ο κάθε βουλευτής να έχει και από ένα συνεργάτη ενώ και τα ίδια τα κόμματα να έχουν από μερικούς τέτοιους συνεργάτες. Και τους προσέλαβαν. Χωρίς οποιαδήποτε κριτήρια. Παρατηρήθηκε το γεγονός βουλευτές να έχουν σαν συνεργάτες τους τις συζύγους τους, τις φιλενάδες τους, τα παιδιά τους, το συγγενολόι τους με λίγα λόγια, χωρίς κανένας από αυτούς να πατά το πόδι του στη Βουλή. Αν τους πλήρωναν αυτοί, στ’ ανάθεμα. Αλλά τους μισθούς τους τούς φόρτωσαν στον λαουτζίκο. «Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί και αξιόπιστοι και θέλουμε να βάλουμε κριτήρια θα πρέπει πρώτα να ξεκινούμε από το σπίτι μας. Δεν μπορείς να προσλαμβάνεις τον συγγενή σου χωρίς διαδικασία ως επιστημονικό συνεργάτη και την ίδια ώρα να εξασκείς εντονότατη κριτική στις επιλογές άλλων», ήταν το σωστό και τολμηρό σχόλιο του Αβέρωφ Νεοφύτου.

(γ) ΠΑΛΙ με τον Αβέρωφ. Διαφωνώντας με την πρόωρη αφυπηρέτηση των εκπαιδευτικών χωρίς το γνωστό πέναλτι είπε και τα εξής: «Δεν θα στηρίξω ποτέ ο καλουπσιής για παράδειγμα, αν φύγει στα 63 του να πληρώνει πέναλτι 12% πάνω σε μια χαμηλότερη σύνταξη και αν φύγει στα 58 του να πληρώνει πέναλτι 42% και να έχει εφόρου ζωής μείωση σε μια πενιχρή σύνταξη και αν φύγει ο δάσκαλος στα 58, να φεύγει κύριος και χωρίς πέναλτι. Η θέση μας είναι να ισχύει ό,τι ισχύει για όλον τον κόσμο». Σωστός. Θυμίζω όμως ότι ο Αβέρωφ Νεοφύτου και οι υπόλοιποι 55 βουλευτές πριν από μερικά χρόνια εν μια νυχτί επέκτειναν το όριο αφυπηρέτησης για όλους τους πολίτες από το 63ο στο 65ο έτος ενώ για τους βουλευτές και τους υπουργούς το άφησαν στο 60ό έτος.